Jitter

Jitter opisuje, jak bardzo opóźnienie różni się od pakietu do pakietu. Jeśli każdy pakiet zajmowałby dokładnie 30 ms, jitter wynosiłby zero; jeśli opóźnienia wahają się między 20 ms a 90 ms, jitter jest wysoki. Jest to spowodowane przeciążeniem, zmieniającymi się ścieżkami sieciowymi i kolejkowaniem wewnątrz routerów. Dla stabilnych transferów masowych jitter ma niewielkie znaczenie, ale dla strumieni w czasie rzeczywistym — głosu, wideo, gier — często jest bardziej zakłócający niż nieco wyższe, ale stabilne opóźnienie, ponieważ bufory nie mogą wygładzać nieprzewidywalnych przybyć.

Dodanie hopa, takiego jak proxy lub VPN, może zmienić twoje jitter na lepsze lub gorsze: zatłoczona ścieżka pośrednia je podnosi, podczas gdy dobrze zaplanowana może być bardziej stabilna niż twoja domyślna trasa. Aplikacje czasu rzeczywistego zwalczają jitter za pomocą bufora jitter, który na krótko przechowuje pakiety, aby mogły być odtwarzane w równym tempie, wymieniając trochę opóźnienia na płynność. Jeśli zadanie w czasie rzeczywistym wydaje się szarpane przez połączenie, próbuj mierzyć czas powrotu wielokrotnie, a nie tylko raz — dobra średnia może nadal ukrywać szkodliwą zmienność, którą ujawnia tylko seria pomiarów.

Aby utrzymać niski jitter, preferuj połączenie przewodowe zamiast zatłoczonego Wi-Fi, unikaj saturacji swojego połączenia transferami w tle podczas sesji w czasie rzeczywistym i wybierz wyjście z stabilną trasą do celu. Jeśli połączenie przez proxy się zacina, porównaj jitter z i bez skoku w kilku próbkach, a nie w jednej. Dla pracy w czasie rzeczywistym krytycznej dla opóźnień, pojedynczy, spójny region wyjścia s4m VPN często zachowuje się bardziej przewidywalnie niż ad-hoc publiczny proxy.